Others also bought:
Mies was negen jaar oud en ik dacht dat ik alles voor haar deed wat ik kon.
Goed voer. Regelmatige controles. Ze sliep elke avond naast me op het kussen.
Maar ze kauwde. Op alles.
Plastic zakjes. Snoeren. De hoek van een kartonnen doos. Mijn telefoonlader, drie keer.
Ik lachte erom. Noemde haar mijn kleine vandaal.
Ik had geen idee dat ze me al die tijd iets probeerde duidelijk te maken.
Op een avond gaf Mies me een kopje. Neus tegen mijn wang.
Ik trok mijn hoofd terug.
Niet "kattenadem". Iets anders. Scherp. Bijna rot.
Ik schaamde me er meteen voor. Dat ik dat dacht over mijn eigen kat.
Maar ik kon het niet onzien.
Of liever: niet meer ruiken.
Ik probeerde haar mond te inspecteren. Ze draaide haar hoofd weg. Ik probeerde het opnieuw. Ze stond op en liep weg.
Ik liet het zitten. Vertelde mezelf dat ze gewoon kieskeurig was.
Dat doet bijna iedereen, denk ik nu.
Drie maanden later. Jaarlijkse controle. Ik dacht: routine.
De dierenarts deed haar gebruikelijke ronde. Hart. Gewicht. Buik.
Toen tilde ze Mies' lip op.
Stilte.
Ze keek nog een keer. Beter. Daarna keek ze op naar mij.
"Zie je dit gele randje langs het tandvlees?"
Ik knikte. Ik zag het nu pas echt.
"Dit is tandsteen. En het tandvlees is ontstoken. Dit speelt waarschijnlijk al langer dan een jaar."
Langer dan een jaar.
Mies had al die tijd gewoon gegeten. Gespeeld. Kopjes gegeven. Ze had het perfect verborgen gehouden.
Dat is wat katten doen. Ze laten niets merken. Niet omdat het meevalt. Maar omdat ze in het wild nooit zwakte mogen tonen.
Ik voelde me misselijk.
"Wat betekent dit op de lange termijn?" vroeg ik.
Ze legde het rustig uit. Mondproblemen bij katten blijven zelden alleen bij de tanden. Als het tandvlees chronisch ontstoken is, kunnen bacteriën zich via het bloed door het lichaam verspreiden. Het is een van de meest onderschatte problemen bij katten, juist omdat ze het zo goed verbergen.
Veel baasjes merken het pas als er echt iets misgaat. En dan speelt het al veel langer.
Ik dacht aan alle avonden op de bank. Aan Mies die kauwde op dat plastic zakje. Aan hoe ik had gelachen.
Ik had het niet als signaal gezien. Ik wist niet dat het er een was.
Een gebitsreiniging onder narcose. Tussen de zeshonderd en duizend euro, zei ze. En bij een kat van negen jaar brengt een volledige verdoving risico's mee.
Ik was bang. Ik had weleens verhalen gehoord. Katten die niet wakker werden.
Eerst probeerde ik het zelf op te lossen.
Tandenborstel. Mies zat twee seconden stil en verdween daarna drie uur onder het bed.
Kattentandpasta. Ze likte eraan alsof het gif was.
Kauw-snacks. Ze kauwde er niet op. Ze likte ze even af en liep weg.
Wateradditief. Ze dronk drie dagen bijna niets. Toen gooide ik het weg.
Niets werkte. En elke mislukte poging voelde als een aanklacht.
Ik wist dat ik iets moest doen. Ik kon het alleen niet.
Ik zat die avond op mijn telefoon. Zoekopdracht na zoekopdracht.
Ergens in een forum las ik een vraag die ik zelf had kunnen stellen: "Waarom kauwt mijn kat op plastic, snoeren en karton?"
En toen viel alles op zijn plek.
Katten hebben van nature een kauwbehoefte. In het wild kauwen ze dagelijks op ruwe bast en vezelig hout. Zo houden ze hun gebit schoon. Automatisch. Zonder dat iemand hen dat heeft geleerd.
Maar binnenkatten hebben dat niet. Geen bast. Geen takken. Niets.
Dus zoeken ze zelf iets. Plastic. Snoeren. Karton.
Ze kauwde niet omdat ze vervelend was. Ze kauwde omdat ze niets beters had.
Mies had negen jaar lang geprobeerd me iets duidelijk te maken. Ik had het uitgelachen.
Onderaan in datzelfde forum. Een reactie van iemand wiens kat precies hetzelfde deed.
Ze schreef over silvervine. Een plant die katten instinctief herkennen. Het hout is ruw en vezelig — als een kat erop kauwt, schuurt de structuur het tandplak weg. Precies zoals in het wild.
Meer dan negen op de tien katten reageert erop. Veel sterker dan op kattenkruid.
Maar, schreef ze: het maakt uit welk merk je koopt. Goedkope sticks hebben het galvruchtje er niet meer aan vast. Dat maakt precies het verschil. Het galvruchtje trekt de kat er direct naartoe. Zonder dat jij iets hoeft te doen.
Ze noemde de Comfora Silvervine Kauwsticks. Ik had ze nog nooit van gehoord. Maar ik bestelde ze diezelfde nacht nog.
Een paar dagen later kwamen ze aan. Ik legde er een op de grond.
Mies liep ernaartoe. Snoof één keer.
En toen begon ze te kauwen.
Twintig minuten. Geconcentreerd. Alsof ze precies wist waarvoor het was.
Die avond kauwde ze niet op één snoer. Na twee weken liet ze het plastic met rust. In plaats daarvan wachtte ze op haar stick.
Na zes weken was de geur anders. Frisser. En bij haar volgende controle zei de dierenarts:
"Haar tandvlees ziet er stukken beter uit dan vorig jaar. Blijf daar zeker mee doorgaan."
Nu is het een dagelijks ritueel. Na het avondeten wacht Mies bij de keuken totdat ik de doos pak. Ze is tien nu. En ze gedraagt zich als een kat van vijf.
Ik weet in ieder geval wat ik nu anders doe.
En ik wou dat ik het eerder had geweten.
Klik hierboven om te zien of de tijdelijke korting nog beschikbaar is
60 dagen geld-terug-garantie. Gratis verzending.
Klik hierboven om te zien of de tijdelijke korting nog beschikbaar is
60 dagen geld-terug-garantie. Gratis verzending.
Als jouw kat ook kauwt op plastic, snoeren of karton, weet je nu dat het misschien meer betekent dan een rare gewoonte.
Katten laten ongemak vaak niet merken. Dat is precies het probleem.
Met Comfora leg je simpelweg een natuurlijke kauwstick neer. Je kat doet de rest.
En reageert jouw kat niet? Dan heb je 60 dagen geld-terug-garantie.
Check nu of ze op voorraad zijn.
Klik hierboven om te zien of de tijdelijke korting nog beschikbaar is
60 dagen geld-terug-garantie. Gratis verzending.
